Δημ. Tσιμπούκης: Yποψήφιος Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Aγρινίου

 

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΘΕΣΕΩΝ

 

                                                                                                  Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι,

TSIMPOYKISΛίγο πριν από την εκπνοή της προθεσμίας υποβολής αιτήσεων υποψηφιότητας για την θέση του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου, που θα αναδειχθεί από τις εκλογές τις 23/2/2014 και εν όψει του ότι, για πρώτη φορά, στην ιστορία του Συλλόγου μας θα παρατηρούνταν το απογοητευτικό φαινόμενο να είναι υποψήφιος πρόεδρος μόνο ένας δικηγόρος, γεγονός, που, κατά την άποψή μου, θα ισοδυναμούσε με εν δυνάμει απαξίωση του θεσμού αυτού, αφού θα στερούσε τη δυνατότητα δημοκρατικών επιλογών των δικηγόρων του Συλλόγου μας, αποφάσισα, με ανιδιοτελείς σκοπούς, με την παρότρυνση και αρκετών συναδέλφων μας, να θέσω υποψηφιότητα για την θέση του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου, πιστεύοντας ότι με την πείρα του μάχιμου, επί τριάντα χρόνια, δικηγόρου, αν εκλεγώ ως πρόεδρος, θα έχω την ικανότητα και την δυνατότητα να διαχειριστώ τα φλέγοντα προβλήματα που μαστίζουν τη δικηγορία και τον Δικηγορικό μας Σύλλογο, με την αυτονόητη προϋπόθεση ότι, για το σκοπό αυτό, θα έχω τη συμπαράσταση και βοήθεια όλων των μάχιμων δικηγόρων του Συλλόγου μας, που ενδιαφέρονται για την εξεύρεση λύσεων των προβλημάτων αυτών και για το κοινό καλό και συμφέρον όλων των δικηγόρων, αλλά και της κοινωνίας γενικότερα, την οποία, ως δικηγόροι, υπηρετούμε. Στην αυθόρμητη απόφασή μου αυτή, που είναι ανεξάρτητη από επηρεασμούς ή εξαρτήσεις από εξωδικηγορικά κέντρα, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι παρακάτω, από καιρό, διαπιστώσεις μου και οι παρακάτω αναφερόμενοι τρόποι επίλυσης των προβλημάτων, που είναι ο στόχος μου:

 

Η ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΗΜΕΡΑ

I. Οι φετινές εκλογές, για την ανάδειξη των διοικήσεων των δικηγορικών συλλόγων, όπως είναι γνωστό, διεξάγονται σε ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή και καμπή για το μέλλον της δικηγορίας. Πραγματοποιούνται οι εκλογές αυτές σε συνθήκες κλιμάκωσης και κορύφωσης του οικονομικού και κοινωνικού μαρασμού των Ελλήνων, που προοιωνίζουν ευρύτερες κοινωνικές και οικονομικές ανακατατάξεις. Οι ίδιες συνθήκες, όπως όλοι οι δικηγόροι το νιώθουμε, κυριολεκτικά, σαρώνουν, και μάλιστα με τρόπο εφιαλτικό, το λειτούργημα της δικηγορίας. Οι δικηγόροι βρίσκονται στο επίκεντρο της αποδιάρθρωσης των όρων της ύπαρξης ενός μεγάλου μέρους του Ελληνικού λαού, το οποίο υφίσταται οικονομικό μαρασμό, τον οποίο ουδείς είχε προβλέψει ούτε φαντάζονταν ότι μπορούσε να υπάρξει. Εισέρχονται και οι δικηγόροι, όπως το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού λαού, στο κοινωνικό σφαγείο της φτώχειας και της ανεργίας, αφού θυσιάζονται καθημερινά εκατοντάδες μαχόμενοι δικηγόροι στις ανελέητες και διαρκώς συσσωρευμένες (από εφορία και ασφαλιστικά ταμεία και όχι μόνο) οικονομικές υποχρεώσεις, καταλήγοντας μοιραία και αυτοί στη βαθιά απόγνωση και εγκατάλειψη, στο κλείσιμο γραφείων και στην ατιμωτική έξοδό τους από τη δικηγορία. Αυτονόητο είναι ότι, στο περιβάλλον αυτό, δεν υπάρχει έδαφος για τους νέους δικηγόρους, οι οποίοι, μη έχοντες άλλη διέξοδο, αναγκάζονται να εξέλθουν βίαια από το επάγγελμα ή να γίνουν υπάλληλοι, με εξευτελιστικούς μισθούς και υποτιμητικούς όρους εργασίας, σε άλλους δικηγόρους ή εισπρακτικές εταιρείες, εργαζόμενοι σε αβέβαιο και ασαφές εργασιακό περιβάλλον, χωρίς συγκεκριμένους μισθούς, με απεριόριστα ωράρια εργασίας και με την απειλή της λύσης της «συνεργασίας».

Η πρωτοφανής αυτή και απρόσμενη κατάσταση, όπως όλοι γνωρίζουμε, οφείλεται στους σχεδιασμούς και τις μεθοδεύσεις των δανειστών της Ελλάδος και σε όσους, άκριτα και αδιαμαρτύρητα, υλοποίησαν και εξακολουθούν να υλοποιούν αυτούς. Η απελευθέρωση του επαγγέλματος του δικηγόρου, η κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών, η επιβολή Φ.Π.Α. στις αμοιβές, η φορολόγηση των εισοδημάτων των δικηγόρων από το πρώτο ευρώ, με εξωπραγματικούς συντελεστές φορολόγησης, οι τεράστιες αυξήσεις παραβόλων και ενσήμων κατάθεσης μηνύσεων και συζητήσεων αγωγών και γενικώς όλων των ενδίκων μέσων και βοηθημάτων, η εκτόξευση των ασφαλιστικών εισφορών στα ύψη, η συντριβή κάθε προσδοκίας για στοιχειωδώς αξιοπρεπή σύνταξη, σε συνδυασμό με την γενικότερη δραματική κατάπτωση του βιοτικού επιπέδου του Ελληνικού λαού, συνθέτουν το εφιαλτικό κάδρο του παρόντος και του μέλλοντός μας που είναι το εξής:

i. Δημιουργία εμποδίων (με την αδικαιολόγητη αύξηση κόστους παραβόλων κλπ.) για την πρόσβαση των Ελλήνων στο σύστημα απονομής της δικαιοσύνης, καθιστώντας αυτή προνόμιο των λίγων.

ii. Δημιουργία τεχνητής δυνατότητας αποτροπής των Ελλήνων πρόσβασης στα ελληνικά Δικαστήρια, για την ικανοποίηση των προσβαλλόμενων καθημερινά από το κράτος συνταγματικών και όχι μόνο δικαιωμάτων, με το αιτιολογικό ότι πρέπει να επιταχυνθεί η απονομή της δικαιοσύνης και ότι οι Έλληνες, δήθεν ανέξοδα και εύκολα, προσέφευγαν στα δικαστήρια.

iii. Δημιουργία εντύπωσης ότι η δικηγορία είναι επάγγελμα και όχι λειτούργημα που απαιτεί και επιβάλλει ο νόμος και το σύνταγμα και ότι δήθεν εισπράττουν υψηλές αμοιβές, που επιβάλλεται να φορολογηθούν δυσβάσταχτα.

iv. Την παραίτηση από το λειτούργημα του δικηγόρου άμεσα, όσο το δυνατόν μεγαλύτερου αριθμού δικηγόρων, με τη δημιουργία συνθηκών οικονομικής εξαθλίωσης σε αυτούς, ώστε είτε να εξαναγκασθούν να συρθούν προς αναζήτηση εργασίας, με αμοιβές πείνας, στις μεγάλες εταιρείες, στις τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρείες, που είναι οι μόνες που ωφελούνται από την παρούσα ζοφερή κατάσταση, είτε να συρθούν προς «εργασία» στις εισπρακτικές εταιρείες, που διοικούνται, με τεράστια κέρδη, όσο και με νομικά ελεγχόμενους τρόπους (αντιποίηση δικηγορικού επαγγέλματος), από πρώην και νυν στελέχη και συγγενείς στελεχών κυβερνητικών κομμάτων.

 

II. Τα αποτελέσματα του σχεδιασμού των δανειστών της Ελλάδος και όσων είναι εντολοδόχοι τους στην Ελλάδα ήδη έχουν αρχίσει και δίδουν τις πρώτες συνέπειες:

i. Το 1/4 των δικηγόρων, στην Ελλάδα, δεν πραγματοποίησε κατά τη δικαστική χρονιά του 2012 έστω και μία παράσταση. Το υπόλοιπο 1/4 πραγματοποίησε έως 5 παραστάσεις, το υπόλοιπο 1/4 πραγματοποίησε μέχρι 40 παραστάσεις και μόνο το υπόλοιπο 1/4 είχε από μέτριο έως μεσαίο αριθμό παραστάσεων, που σε καμία περίπτωση, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καλύπτουν τις απαιτήσεις και τους όρους για την αξιοπρεπή άσκηση του λειτουργήματος της δικηγορίας (στοιχεία Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας στο βιβλίο “Η Ελληνική Δικηγορία: Μνημονιακοί Μύθοι και Καθημερινές Πραγματικότητες”).

ii. Μεγάλος αριθμός δικηγόρων, λόγω της ανεργίας και της έλλειψης πόρων, αδυνατεί να πληρώσει τις ετήσιες ασφαλιστικές εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, με αποτέλεσμα να στερούνται της δυνατότητας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης οι ίδιοι και οι οικογένειές τους και της θεμελίωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Αλλά και όσοι δικηγόροι αποπληρώνουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές διαπιστώνουν, στην καθημερινότητα τους, ότι αυτό δεν έχει πρακτικό αντίκρισμα, καθόσον, αν τυχόν έχουν ανάγκη περίθαλψης και τα φάρμακα πληρώνουν και τις αμοιβές των ιατρών καλύπτουν οι ίδιοι.

iii. Σημαντικός αριθμός δικηγόρων έχει εξαναγκαστεί στην βίαιη υπαλληλοποίηση, κλείνοντας τα γραφεία του, με μισθούς, που δεν αρκούν για την πληρωμή των φόρων, που κάθε χρόνο επιβάλλονται από τις κυβερνήσεις. Τόσο οι δικηγόροι αυτοί όσο και οι νέοι δικηγόροι, στην καλύτερη περίπτωση, εντάσσονται στις μακροσκελείς λίστες των συνεργαζόμενων με τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία, απασχολούμενοι σε δευτερεύουσες και, πολλές φορές, υποτιμητικές δραστηριότητες, με αποτέλεσμα, πέραν των άλλων συνεπειών, να έχουν κατακερματιστεί οι δικηγόροι σε έμμισθους, σε βοηθούς, σε ασκούμενους, αυτοαπασχολούμενους, juniorassociate, seniorassociate, partner κ.ο.κ., δηλαδή σε ιδιότητες και χαρακτηρισμούς ξένες με την ιστορία, την παράδοση και την κουλτούρα του ελληνικού δικηγορικού λειτουργήματος.

iv. Όσοι δικηγόροι θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα σπεύδουν να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα, αρκούμενοι στις ταπεινές συντάξεις, που χορηγεί το Ταμείο Νομικών, παρότι είναι αβέβαιο αν στο μέλλον και αυτές θα καταβάλλονται.    

v. Μεγάλος αριθμός διαδίκων-εντολέων αδυνατεί να συνεχίζει ήδη αρξάμενες δίκες, συμβιβαζόμενοι, χωρίς δικηγόρο, με τους αντιδίκους ή εγκαταλείποντας αυτές ή ερημοδικαζόμενοι, λόγω της αδυναμίας τους να ανταπεξέλθουν στα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη, που θεσπίστηκαν τα τελευταία χρόνια, προς «όφελος» του ελληνικού δημοσίου. Χάνεται έτσι δικηγορική ύλη και ταυτόχρονα πολίτες πλήττονται στα συμφέροντά τους.

vi. Για τον ίδιο παραπάνω λόγο, καθημερινά, σωρεία υποθέσεων, κυρίως πολιτικές, ματαιώνονται και εγκαταλείπονται από τους διαδίκους, αφού οι αυξήσεις των παραβόλων, ενσήμων κλπ. είναι αποτρεπτικός παράγοντας για την διεξαγωγή των δικών. Έτσι καθημερινά, σχεδόν, παρατηρούμε το φαινόμενο διάδικοι να στερούνται της δυνατότητας υπεράσπισης και να διορίζονται αυτεπαγγέλτως από τα δικαστήρια δικηγόροι υπεράσπισης οι πολίτες να αιτούνται νομικής βοήθειας, για την πρόσβασή τους στα δικαστήρια.

vii. Ο σχεδιασμός όμως αυτός της Ελλάδος δε θα ολοκληρώνονταν αν δεν έπλητταν και αυτόν κάθε αυτόν τον ίδιο το μηχανισμό απονομής της δικαιοσύνης. Έτσι: η έλλειψη δικαστών, η έλλειψη δικαστικών υπαλλήλων, η έλλειψη υποδομών (μαγνητοφώνηση πρακτικών, έλλειψη μηχανοργάνωσης, γραφικής ύλης κτλ.), η έλλειψη σύγχρονων κτιρίων ή η μη βελτίωση των υφιστάμενων, τείνει να ολοκληρώσει το ζοφερό περιβάλλον του συστήματος της απονομής της δικαιοσύνης.

 

III Για να επιτευχθούν όλα τα παραπάνω, δηλαδή να απαξιωθεί το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης, να εξέλθουν βίαια από το λειτούργημα της δικηγορίας όσο το δυνατόν περισσότεροι δικηγόροι, να μειωθούν ως εξαθλιώσεως οι αμοιβές τους και να μειωθεί το βιοτικό τους επίπεδο και γενικώς για να επιτευχθεί η αλλαγή του ρόλου και της σπουδαιότητας του δικηγόρου στην σύγχρονη κοινωνία, ή και ο εκτοπισμός του από το κοινωνικό γίγνεσθαι εκτός από τη δυσβάσταχτη φορολόγηση και τη δημιουργία υπέρογκων οικονομικών υποχρεώσεων στους δικηγόρους, ενεργών και μη, νέων και παλαιών, χρησιμοποιήθηκαν και «επικοινωνιακοί μηχανισμοί». Στοχοποιήθηκε, περισσότερο από ποτέ, το δικηγορικό σώμα, ως κατά τεκμήριο προνομιούχο (και εμμέσως ως φοροδιαφεύγον). Έτσι, με αφελείς και συνεχείς διαδόσεις, ότι η παροχή των δικηγορικών υπηρεσιών ή η υποχρεωτική παράσταση των δικηγόρων σε διάφορες διαδικαστικές πράξεις δεν είναι απαραίτητες σε όλες τις περιπτώσεις ή ότι το επάγγελμα του δικηγόρου είναι «κλειστό» και έτσι καταβάλλονται δήθεν μεγάλες αμοιβές αναμορφώθηκε ο κώδικας περί δικηγόρων (Ν. 4194/2013 και Ν. 4205/2013) και μειώθηκε η δικηγορική ύλη, αφού «απελευθερώθηκαν» πολλές υποθέσεις, στις οποίες υποχρεωτικά παρίσταντο δικηγόροι και «απελευθερώθηκαν» οι αμοιβές, που ίσχυαν μέχρι τότε, ώστε δήθεν να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός και «στρώθηκε» το έδαφος, με τις προαναφερόμενες τεχνητές απελευθερώσεις, ώστε το μεγαλύτερο μέρος της «δικηγορικής ύλης» να οδηγηθεί στις μεγάλες, ντόπιες και ξένες, δικηγορικές εταιρείες, που στη συνέχεια, όταν πλέον θα είναι μονοπωλιακοί πάροχοι των δικηγορικών υπηρεσιών, να επιβάλλουν τους όρους τους για το ύψος των αμοιβών και για τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης.

Ήδη δε, τις αμέσως προηγούμενες μέρες, εξαγγέλθηκε το σχέδιο «αναμόρφωσης του κώδικα ποινικής δικονομίας», που προβλέπει, κατά τα αγγλοσαξονικά πρότυπα, την θέσπιση του εισαγγελέα συνδιαλλαγής, που θα διαπραγματεύεται, με τους κατηγορούμενους, την ποινική τους μεταχείριση. Συνέπεια αυτού θα είναι ότι τεράστιος αριθμός δικών, με συνταγματικά ελεγχόμενο τρόπο δε θα διεξάγεται, τα δικαιώματα των πολιτών θα πλήττονται και η ποινική δικηγορία θα υποστεί τεράστια ζημιά.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Όλα τα μέτρα, που έχουν θεσπιστεί τα τελευταία χρόνια λειτουργίας της μνημονιακής σύμβασης, οδηγούν αναπόδραστα στο σβήσιμο κάθε ίχνους από τις συνθήκες άσκησης του λειτουργήματος μας, όπως το οραματιστήκαμε και το βιώσαμε μέχρι τώρα. Με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, το λειτούργημα του δικηγόρου, καταπίπτει σε ανυπόληπτο επάγγελμα, που, κατ’ ευφημισμόν και μόνο, θα συνδέεται με το θεμελιώδη θεσμό της δικαιοσύνης. Ο δικηγόρος πλέον, στην ουσία, δεν θα είναι άμισθος δημόσιος λειτουργός ούτε και θα μπορεί να θεωρείται ότι το λειτούργημα του αποτελεί θεμέλιο του κράτους δικαίου (όπως μέχρι τώρα ξέραμε και ορίζονταν από τον κώδικα περί δικηγόρων), αλλά το άλλοθι των θυτών των καθημερινά προσβαλλόμενων δικαιωμάτων όλων των Ελλήνων, αφού στις καθημερινές επιθέσεις κατά των δικαιωμάτων αυτών, θα μπορεί να αντιτάσσεται το επιχείρημα ότι υπήρχε η δυνατότητα υπεράσπισης από δικηγόρο και η δυνατότητα δήθεν προσφυγής αυτών στα δικαστήρια. Φυσικά, οι επικοινωνιακοί μηχανισμοί έχουν μεριμνήσει ώστε να λοιδορούνται οι Έλληνες πολίτες ότι είναι δικομανείς και απευθύνονται εύκολα στα δικαστήρια, όπου συσσωρεύονται χιλιάδες υποθέσεις και για τούτο ότι υφίσταται ανάγκη θεσμοθέτησης παραβόλων, φόρων και λοιπών επιβαρύνσεων, αποκρύπτοντας ότι η, πράγματι, μεγάλη συσσώρευση στα δικαστήρια αδίκαστων υποθέσεων έχει σχέση με την έλλειψη δικαστών, δικαστικών υπαλλήλων, την ανύπαρκτη υλικοτεχνική υποδομή και μηχανοργάνωση κλπ.

Με τα δεδομένα αυτά, το λειτούργημα του δικηγόρου πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό. Να πείσει την κοινωνία ότι δεν είναι συντεχνία, που απλά και μόνον είναι περιχαρακωμένη στην προάσπιση, κυρίως, των οικονομικών συμφερόντων του. Από τώρα και στο εξής να πείσει ότι ο προσανατολισμός του, κυρίως, είναι ο στόχος της υπεράσπισης των ατομικών, κοινωνικών και συνταγματικών δικαιωμάτων των Ελλήνων. Με αυτή τη σκοπιά και το κριτήριο οφείλει το δικηγορικό σώμα να δράσει, με πρωταγωνιστικό ρόλο, προκαλώντας κοινωνική κίνηση, σε συνεργασία με τους άλλους πληττόμενους κλάδους, σε κατεύθυνση άρσης και κατάργησης όλων των θεσπισθέντων μέτρων, που προσβάλλουν κατά τρόπο παράνομο, θεμελιωμένα δικαιώματα.

 

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ

ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ-ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ

Η ζοφερή κατάσταση και το αβέβαιο εργασιακό περιβάλλον, που βιώνουμε όλοι οι δικηγόροι σήμερα, για να αντιμετωπιστεί με αποτελεσματικότητα, θα πρέπει να συνδυαστεί με ενδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος των δικηγόρων, με αλλαγή του τρόπου λειτουργίας και της νοοτροπίας διοίκησης των Δικηγορικών Συλλόγων, με σκοπό την τόνωση της εμπιστοσύνης των δικηγόρων στους Συλλόγους και, κυρίως, με την ενίσχυση ή και τη θέσπιση ενεργειών και θεσμών αλληλεγγύης των νέων δικηγόρων και όσων αδυνατούν να ανταποκριθούν στις καθημερινές ανάγκες επιβίωσης και αντιμετώπισης των οικονομικών αναγκών τους. Έτσι και καθόσον αφορά τον Δικηγορικό Σύλλογο Αγρινίου, προτείνω:

i. Λειτουργία Συλλόγου: Οι γενικές συνελεύσεις του συλλόγου επιβάλλεται και πρέπει να αναβαθμιστούν και να αναχθούν, όπως άλλωστε ορίζεται και από το νόμο, σε κυρίαρχα όργανα λήψης αποφάσεων, που θα δεσμεύουν και τα μέλη του συλλόγου αλλά και τα όργανα της διοίκησης. Τα εκάστοτε, προς συζήτηση, θέματα της ημερήσιας διάταξης να γνωστοποιούνται σε όλα τα μέλη του Συλλόγου πριν από εύλογο χρονικό διάστημα, ώστε να δίνεται η δυνατότητα ενημέρωσης των μελών για τα θέματα αυτά και για την υποβολή, τυχόν, προτάσεων στις γενικές συνελεύσεις.

Όλες οι αποφάσεις που θα λαμβάνονται από τη γενική συνέλευση θα πρέπει να υλοποιούνται από τη διοίκηση, η οποία, σε εύλογο χρονικό διάστημα θα ενημερώνει τα μέλη, με ανακοινώσεις στα γραφεία του Συλλόγου ή με sms και emails για την υλοποίηση των αποφάσεων αυτών ή, σε περίπτωση μη υλοποίησης, τους λόγους της μη υλοποίησης.

Λειτουργία Δ.Σ. Συλλόγου: Οι συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου επιβάλλεται να γίνονται δημοσίως, ώστε κάθε μέλος του Συλλόγου, που το επιθυμεί, να λαμβάνει γνώση του διαλόγου, των προτάσεων των μελών του Δ.Σ. και του τρόπου λήψης των αποφάσεων, ώστε κάθε μέλος του Δ.Σ., με αίσθημα ευθύνης και με δημοκρατικά αδιάβλητο τρόπο, να υποστηρίζει τις απόψεις του ενώπιον όλων των συναδέλφων. Φυσικά όταν πρόκειται για θέματα που άπτονται ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων δικηγόρων ή πολιτών οι συνεδριάσεις να γίνονται «κεκλεισμένων των θυρών».

ii. Αποχές – Απεργίες: Ειδικώς, για το θέμα των αποφάσεων για απεργιακές κινητοποιήσεις του Συλλόγου, επισημαίνω και προτείνω τα εξής: όπως είναι γνωστό τα τελευταία χρόνια και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αγρινίου, με εύκολο τρόπο, συμμετείχε σε απεργιακές κινητοποιήσεις, οι οποίες κατά τα δικαστικά έτη του 2013 και του 2012, στην πραγματικότητα, κατέλαβαν και το μεγαλύτερο μέρος των ετών αυτών. Αποτέλεσμα τούτου ήταν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, υποθέσεις, που εκκρεμούσαν προς εκδίκαση, να αναβληθούν ή και να ματαιωθούν, με ότι αυτό αυτονόητα συνεπάγεται για τους διαδίκους. Δηλαδή, άλλοι διάδικοι να πλήττονται στα συμφέροντα τους και άλλοι διάδικοι, που κατά παράδοξο τρόπο στις περιόδους των αποχών είχαν δικηγόρο ενώ σε άλλες περιπτώσεις όχι, να ωφελούνται από τις συνεχείς αναβολές των υποθέσεων τους. Στη συνέχεια, όπως όλοι γνωρίζουμε, θεσπίστηκαν και οι Ν. 4043 και 4198, που παρέγραψαν «υφ’ όρον» το αξιόποινο των γνωστών αδικημάτων ή έθεσαν στο αρχείο κάποιες ποινές που επιβλήθηκαν με πρωτόδικες αποφάσεις, με αποτέλεσμα να απολεσθεί μεγάλος αριθμός δικηγορικής ύλης. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι ενώ συμμετείχε ο Σύλλογος σε επαναλαμβανόμενες αποχές, με τις επιζήμιες συνέπειες για τα συμφέροντα των διαδίκων και των δικηγόρων, μόλις θεσπίστηκαν οι, πράγματι, αντιδικηγορικές διατάξεις, έπαυσε όχι μόνο κάθε μορφής αντίδραση στις θεσπισθείσες διατάξεις, αλλά και κάθε συζήτηση για αυτές, αποδεχόμενοι μοιρολατρικά την ύπαρξη τους. Έτσι ουδεμία αντίδραση πλέον έχουμε για την θέσπιση του ΦΠΑ, για την υπερβολική φορολόγηση των αμοιβών μας, για την απελευθέρωση του επαγγέλματος και των αμοιβών κλπ. εμφανιζόμενοι ότι απλώς και μόνον συμμετείχαμε σε εξαγγελθείσες από άλλους (ολομέλεια προέδρων Δικηγορικών Συλλόγων) αποχές (χωρίς οι δικηγόροι να έχουμε λόγο) αδιαφορώντας στη συνέχεια για τα επόμενα βήματα αντίδρασης. Ο τρόπος, επομένως, λήψης των αποφάσεων, για την συμμετοχή σε απεργιακές κινητοποιήσεις, αλλά και η συχνότητα των απεργιακών κινητοποιήσεων, στις οποίες συμμετείχαμε, κατέστησε τον τρόπο αντίδρασης αυτόν ως αυτονόητα αναμενόμενο και άρα μη δραστικό και για τούτο, όπως γνωρίζουμε, ουδείς λάμβανε υπόψιν τις απεργιακές αυτές κινητοποιήσεις, αφού στους λήπτες των αντιδικηγορικών αποφάσεων ήταν γνωστό ότι μόλις θεσπίζονταν τα όποια αποδεικτικά μέσα, οι οικείοι δικηγορικοί Σύλλογοι θα έπαυαν κάθε αντίδραση!!!!!

Είναι γνωστό ότι οι περισσότερες αποφάσεις (αν όχι όλες) για την συμμετοχή του Συλλόγου μας σε απεργιακές κινητοποιήσεις, έχουν ληφθεί μετά από την λήψη σχετικών αποφάσεων της ολομελείας των προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων, δηλαδή από ένα, μέχρι πρόσφατα, άτυπο και μη θεσμοθετημένο όργανο, όπου κυρίαρχο και καθοριστικό ρόλο και λόγο, στην λήψη των αποφάσεων, έχουν οι πρόεδροι των μεγάλων Δικηγορικών Συλλόγων (Αθήνα, Πειραιά, Θεσ/νίκη κλπ.), τα συμφέροντα των οποίων δεν ταυτίζονται απόλυτα και πάντα με τα συμφέροντα των περιφερειακών Δικηγορικών Συλλόγων. Δηλαδή οι αποφάσεις του Συλλόγου μας (όπως και σχεδόν όλων των περιφερειακών Δικηγορικών Συλλόγων), για τη συμμετοχή σε απεργιακές κινητοποιήσεις, στην πραγματικότητα, είναι αποφάσεις κυρωτικές αποφάσεων άλλων οργάνων. Λαμβάνονται δε οι αποφάσεις αυτές, κατά κανόνα, με τη συμμετοχή λίγων δικηγόρων, μη ορθά ενημερωμένων.

Για να αποφευχθεί το φαινόμενο αυτό, των ανώφελων, άσκοπων και μη αποδοτικών αυτών απεργιακών κινητοποιήσεων, επιβάλλεται η λήψη των αποφάσεων να γίνεται με πραγματική συμμετοχή των εγγεγραμμένων μελών του Συλλόγου, αφού θα τηρούνται πραγματικά οι διατάξεις του κώδικα περί δικηγόρων για τις συνεδριάσεις της Γενικής Συνέλευσης. Δηλαδή πρέπει οι συνεδριάσεις τη Γενικής Συνέλευσης να γίνονται, αφού τηρούνται οι διαδικασίες πρόσκλησης των μελών του Συλλόγου, για τη συμμετοχή σε αυτές και αφού προηγούμενα, εγγράφως ή ηλεκτρονικά, οι δικηγόροι ενημερώνονται για τα προς συζήτηση θέματα. Η έλλειψη δε απαρτίας να θεωρείται ως αποτρεπτικός παράγοντας για τη λήψη αποφάσεων. Θεωρώ ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί να προσδώσουμε κύρος και σοβαρότητα σε μελλοντικές απεργιακές κινητοποιήσεις του Συλλόγου, ο οποίος τρόπος θα καθιστά συνυπεύθυνους την πλειοψηφία των δικηγόρων, για την λήψη τέτοιων αποφάσεων.

iii. Ταμεία Συνεργασίας: Τα ταμεία συνεργασίας, τα οποία πρωτοποριακά συστήσαμε προ αρκετών ετών, με σκοπό την ενίσχυση των νέων δικηγόρων και των οικονομικά ασθενέστερων δικηγόρων και τα οποία, πράγματι, για αρκετά χρόνια, επιτέλεσαν το σκοπό τους, έχουν πάψει προ πολλού να εξακολουθούν να έχουν τις δυνατότητες, για τις οποίες ιδρύθηκαν. Παρότι δε όλοι αναγνωρίζουμε ότι τα ταμεία αυτά, λόγω της μείωσης της δικηγορικής ύλης, της αύξησης του αριθμού των δικηγόρων, της κατάργησης της υποχρεωτικής παράστασης των δικηγόρων στην κατάρτιση των πάσης φύσεως συμβολαιογραφικών δικαιοπραξιών, έχουν πέσει σε μαρασμό, αφού τα διανεμόμενα ποσά είναι ασήμαντα, εντούτοις τα διατηρούμε, ως έχουν, αρκούμενοι στις διανομές «μερισμάτων» ανά τρίμηνο ελάχιστων χρηματικών ποσών.

Επιβάλλεται συνεπώς να γίνει επανακαθορισμός της αναγκαιότητας και του σκοπού της ύπαρξης των ταμείων συνεργασίας, του τρόπου και των δικηγόρων συμμετοχής στους διανεμητικούς λογαριασμούς, με έμφαση στην ανάγκη αλληλεγγύης μεταξύ των δικηγόρων. Κυρίαρχο δε μέλημα και στόχος της ύπαρξης και λειτουργίας των ταμείων αυτών να είναι η ενίσχυση των νέων δικηγόρων.

iv. Νέοι Δικηγόροι: Να ληφθεί ειδική πρόνοια για τους νέους δικηγόρους, ώστε κατά προτεραιότητα:

α. Κάθε μήνα να συντάσσονται ειδικοί κατάλογοι με τα ονόματα τους, που θα αποστέλλονται στο Εφετείο ώστε από αυτόν, εκ περιτροπής, να γίνονται οι αυτεπάγγελτοι διορισμοί ως δικηγόρων στους κατηγορουμένους που κατηγορούνται για κακουργηματικές πράξεις και στερούνται δικηγόρου υπεράσπισης.

β. Να συντάσσονται, κάθε εξάμηνο, καταστάσεις που θα αποστέλλονται στο πρωτοδικείο, ώστε να διορίζονται από αυτές σύνδικοι πτωχεύσεων νέοι δικηγόροι.

γ. Να καλύπτεται η δαπάνη προμήθειας ενός νομικού περιοδικού (Νομικό Βήμα ή Ελληνική Δικαιοσύνη, κατ’ επιλογή των δικηγόρων) για την συνεχή ενημέρωση των νέων δικηγόρων.

v. Σεμινάρια-Επιμορφώσεις: Να καθιερωθούν και να μονιμοποιηθούν, ανά δίμηνο ή ανά τρίμηνο, επιμορφωτικά σεμινάρια, σε διάφορους τομείς του δικαίου, με την πρόσκληση καθηγητών ΑΕΙ ή ειδικών επιστημόνων, για ανάλυση ειδικών θεμάτων, σχετιζομένων με την νομική επιστήμη.

vi. Ασκούμενοι Δικηγόροι: Να ληφθεί πρόνοια, ώστε με μέριμνα του Δικηγορικού Συλλόγου, να προετοιμάζονται για την ένταξή τους στο δικηγορικό σώμα, επιβοηθούμενοι και οικονομικά.

vii. Μηχανοργάνωση-Ηλεκτρονική Κατάθεση Δικογράφων: Επίσπευση και ολοκλήρωση του συστήματος και του προγράμματος ηλεκτρονικής κατάθεσης και παρακολούθησης δικογράφων στα δικαστήρια, λήψεις πιστοποιητικών από δικαστήρια, ηλεκτρονικής παρακολούθησης των πινακίων όλων των δικαστηρίων, ψηφιακής καταγραφής, αποθήκευσης και απομαγνητοφώνησης πρακτικών. Γενικά να καταβληθεί προσπάθεια ώστε να είναι μόνιμη θέση και στόχος του Συλλόγου η εφαρμογή κάθε διαθέσιμης τεχνολογίας προς το σκοπό ελαχιστοποίησης γραφειοκρατίας, οικονομίας χρόνου, επιτάχυνση διαδικασιών και υποβοήθησης του έργου των δικηγόρων και των δικαστών.

Να βελτιωθεί η ιστοσελίδα του συλλόγου και να εμπλουτιστεί με βάση δεδομένων υποδειγμάτων δικογράφων, που θα διατίθενται δωρεάν από το Σύλλογο ( συνοδευόμενα και από τη νομολογία των δικαστηρίων του Αγρινίου) ώστε να βοηθούνται κυρίως οι νέοι δικηγόροι.

Να αναρτάται στην ιστοσελίδα του Συλλόγου αναλυτικός κατάλογος συνεργαζομένων με το ΤΥΔΕ φαρμακείων και γιατρών, ώστε οι συνάδελφοι να ενημερώνονται συνεχώς για τους γιατρούς και τα φαρμακεία που μπορούν να απευθύνονται.

viii. Σχέσεις Δικαστών – Δικηγόρων: Να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να πληρωθούν τα κενά των θέσεων των δικαστών και ώστε να μην υφίστανται τέτοια κενά στο μέλλον.

Να αντιμετωπίζονται άμεσα περιπτώσεις αντιδικηγορικών συμπεριφορών εκ μέρους των δικαστών, με παραστάσεις του Συλλόγου σε αυτούς και επισημάνσεις, κατ αρχήν, ότι η αγαστή συνεργασία δικαστών και δικηγόρων επιβάλλεται προς το συμφέρον και των πολιτών και των ιδίων των δικαστών και των δικηγόρων.

Επιπρόσθετα, να καταβληθεί προσπάθεια, για την κάλυψη των κενών θέσεων δικαστικών υπαλλήλων, προκειμένου να επιτυγχάνεται η σύντομη έκδοση, καθαρογραφή και αρχειοθέτηση δικαστικών αποφάσεων και ώστε να αποφεύγεται η συχνά προβαλλόμενη δικαιολογία ότι η καθυστέρηση στην έκδοση, δημοσίευση και καθαρογραφή αποφάσεων οφείλεται στις ελλείψεις αυτές, ενώ τούτο δεν είναι πάντα αληθές.

ix. Βιβλιοθήκη: Εμπλουτισμός της βιβλιοθήκης του Συλλόγου με νέα νομικά εγχειρίδια και μονογραφίες ειδικών νομικών θεμάτων, καθώς επίσης και μέριμνα για την συχνή και τακτική ενημέρωση αυτής με νέες εκδόσεις και ταξινόμηση των βιβλίων, ώστε να είναι εύκολη χρήση τους από τους ενδιαφερόμενους δικηγόρους.

x. Νομικό περιοδικό: Παρότι παρήλθε σημαντικό χρονικό διάστημα από την ίδρυση του εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας και παρότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Αγρινίου, για την τόνωση του κύρους του εφετείου, όφειλε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, ώστε το δικαστήριο αυτό να καταστεί γνωστό σε όλο τον νομικό κόσμο της Ελλάδος, για το δικαιοδοτικό του έργο, ΕΚΔΙΔΟΝΤΑΣ ΝΟΜΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ δημοσίευσης της παραγόμενης από αυτό νομολογίας, άρθρον νομικού προβληματισμού, κειμένων νομικών παρεμβάσεων κλπ., εντούτοις μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να έχει αναληφθεί σοβαρή πρωτοβουλία ούτε και έχουν πραγματοποιηθεί ενέργειες για το σκοπό αυτό. Για τούτο άμεση προτεραιότητα του νέου Δ.Σ. να είναι η ανάληψη όλων των απαραίτητων πρωτοβουλιών, ώστε, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να εκδοθεί το περιοδικό αυτό.

xi. Φυλακές: Η εξαγγελθείσα, για άλλη μία φορά, κυβερνητική βούληση, για ίδρυση φυλακών στην περιφέρεια του εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, φαίνεται ότι έχει παραμείνει στο πεδίο της βούλησης. Η σημασία της δημιουργίας φυλακών στην περιφέρεια του εφετείου μας είναι τεράστια και για τους δικηγόρους, αφού αναβαθμίζει το ρόλο αυτό και αυξάνει τη δικηγορική ύλη, αλλά και για την οικονομία της τοπικής κοινωνίας (δημιουργία θέσεων εργασίας κλπ.). Επομένως η δημιουργία φυλακών πρέπει να αναχθεί σε κεφαλαιώδη στόχο του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου και σε συνεργασία με άλλους τοπικούς φορείς να ενταθούν οι προσπάθειες, να επιτευχθεί ο στόχος αυτός.

xii. Σύνδεση Δικηγορικού Συλλόγου και Κοινωνίας: Το δικηγορικό λειτούργημα έχει ως στόχο την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών. Είναι πλέον πασίγνωστο ότι θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών πλήττονται και αυτοί, λόγω της οικονομικής κρίσης, αδυνατούν να προστατευθούν επαρκώς, προσφεύγοντας στα δικαστήρια. Παρά τον υφιστάμενο θεσμό της «νομικής βοήθειας», δυστυχώς, οι Δικηγορικοί Σύλλογοι (και ο δικός μας Σύλλογος) δεν έχουν καταφέρει να πείσουν τους οικονομικά ασθενείς πολίτες ότι αυτοί είναι το ασφαλές καταφύγιο, για την προάσπιση των συμφερόντων τους.

Πρέπει να δημιουργηθεί επιτροπή από δικηγόρους του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου, η οποία θα παρέχει κάθε δυνατή νομική βοήθεια στους ενδιαφερόμενους άπορους πολίτες να αναληφθούν πρωτοβουλίες για να γνωστοποιηθεί ευρύτατα (ανακοινώσεις σε εφημερίδες, sites κλπ.) ότι στο Δικηγορικό Σύλλογο λειτουργεί τέτοια επιτροπή και παρέχει νομικές υπηρεσίες σε ασθενείς πολίτες.

xiii. Στόχοι Συλλόγου – Ανάκληση αντιδικηγορικών μέτρων: Την τελευταία τριετία, με σωρεία διατάξεων το Δικηγορικό Επάγγελμα και οι Δικηγόροι, ως λειτουργοί, δέχθηκαν ανελέητα επίθεση από κυβερνητικά μέτρα και αποφάσεις. Πάγιος και διαρκής στόχος θα είναι η διατήρηση των αιτημάτων και η δημιουργία των προϋποθέσεων για κατάργηση – ανάκληση των εξής αντιδικηγορικών μέτρων:

α. Κατάργηση Φ.Π.Α. στις αμοιβές.

β. Επαναφορά αφορολόγητου ορίου.

γ. Κατάργηση φορολογικού συντελεστή 26%.

δ. Κατάργηση υπέρογκων αυξήσεων σε παράβολα και δικαστικά έξοδα.

ε. Κατάργηση Κ.Ε.Α.Ο. (Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών) από το οποίο θα ασκηθούν ποινικές διώξεις σε βάρος Δικηγόρων και θα επιβληθούν κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων, όσων δεν έχουν τακτοποιήσει τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους τα τελευταία έτη.

στ. Ανάληψη πρωτοβουλιών για τη διενέργεια κάθε χρόνο ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ, που θα καταγράφει τα προβλήματα των Δικηγόρων και θα προτείνει λύσεις γι’ αυτά, οι αποφάσεις των οποίων θα δεσμεύουν και την ολομέλεια των προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων της Χώρας (άρθρο 136 του Ν. 4194/13).

ζ. Κανένας Δικηγόρος χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Παροχές υγείας ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα πληρωμής των εισφορών.

η. Οικονομική διευκόλυνση σε όσους Δικηγόρους αδυνατούν να ενταχθούν στο ομαδικό Συμβόλαιο Ιδιωτικής Ασφάλισης, που ήδη έχει υπογράψει ο Σύλλογος, ώστε όλοι οι Δικηγόροι να έχουν υψηλού επιπέδου ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, που δεν καλύπτεται από το ΤΥΔΕ.

 

 

Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι,

 

Το δικηγορικό λειτούργημα βρίσκεται στην πιο κρίσιμη, ίσως, καμπή της ιστορίας του. Ο αγώνας για την διατήρηση του δικηγορικού λειτουργήματος στη θέση που του αξίζει, είναι υπόθεση όλων των δικηγόρων. Πρέπει δε να γίνει κατανοητό ότι ο δικηγόρος δεν είναι ένας απλός ελεύθερος επαγγελματίας, αλλά συλλειτουργός στην απονομή της δικαιοσύνης. Αποτελεί ενεργό μέλος τη κοινωνίας, βιώνει τις αγωνίες του μέσου πολίτη και επιχειρεί διαρκώς να αναδειχθεί σε σύμμαχό του, προασπιζόμενος τα δικαιώματα του και τις θεμελιώδεις ελευθερίες του. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από την πλούσια ιστορία του δικηγορικού σώματος και τους ποικίλους αγώνες, που έχει καταγράψει. Η σύνδεση, επομένως, των δικηγόρων με την κοινωνία και η ανάδειξή τους ως πραγματικών συμμάχων με αυτή πρέπει να είναι πρωταρχικός στόχος μας.   Η σύνδεση αυτή, στις παρούσες συνθήκες, πρέπει να υλοποιηθεί με παροχή υπηρεσιών προς την κοινωνία, με τη μορφή της αλληλεγγύης.

Οι εκλογές της 23/02/2014, για την ανάδειξη των Δ.Σ. των Δικηγορικών Συλλόγων και των προέδρων αυτών, σηματοδοτούν την αρχή της αλλαγής κατεύθυνσης και των στόχων των Δικηγορικών Συλλόγων γενικά και των δικηγόρων ειδικά. Η αλλαγή αυτή πρέπει να συνδυαστεί με αλλαγή νοοτροπίας και των προσώπων, που θα την εκφράσουν. Αυτονόητη προϋπόθεση είναι ότι η επίτευξη των στόχων αυτών μπορεί να γίνει μόνο με τη συλλογική προσπάθεια όλων των δικηγόρων, που θα πλαισιώνουν καθημερινά το έργο της διοίκησης και του προέδρου του Δ.Σ. του Συλλόγου.

Στην κατεύθυνση αυτή είμαι πρόθυμος να εργαστώ, για το κοινό συμφέρον όλων των δικηγόρων, λαμβάνοντας υπόψιν ότι τα μεγαλύτερα θύματα της κατάστασης που βιώνουμε είναι, πρωτίστως, οι νέοι δικηγόροι.

Αγρίνιο 15/02/2014

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Δημήτριος Τσιμπούκης

Μοιράσου αυτή την ανάρτηση