“Χρόνου Φείδου”

 

 

Η αλλαγή του χρόνου, μας επιτρέπει και μας επιβάλλει να θυμηθούμε και να σχολιάσουμε τοπάνταεπίκαιρο και διαχρονικό αφ’ ενός,αλλά και χρήσιμο στους χαλεπούςκαιρούς που ζούμεόλοι μας, απόφθεγμα του 6ου αιώνα π.Χ,που είπεο περίφημος ΧείλωναςΛακεδαιμόνιος, ένας από τους επτά (7) σοφούς της αρχαιότητας.

“Χρόνου Φείδου”:Σημαίνεικάνεοικονομία στο χρόνο σου, μην τον σπαταλάςάσκοπα, ξόδευέ τον με σύνεση.

Ως γνωστό, έχουμε δύο  είδηχρόνου: Τον βιολογικό – αντικειμενικό και τον προσωπικό – υπαρξιακό.

Ο βιολογικός που σε φέρνει στη ζωή και σε οδηγεί στην ανάπτυξη, την ενηλικίωση, τα γηρατειά και τη φθορά. Τον βιολογικόχρόνο δεν μπορείς να τον προσδιορίσεις, αλλά σε προσδιορίζειαυτός. Κυλάχωρίς να σταματά και σε οδηγείείτε το θέλεις, είτε όχι στο τέλος.

Ο άνθρωποςβέβαιαέχει πετύχει σε μεγάλοβαθμό, μέσα από τον τρόποζωής, τις ανακαλύψειςφαρμάκων και την καταπολέμηση των ασθενειών, την παράτασηαπλώς της βιολογικήςζωής, η οποίαόμως, πολλέςφορέςγίνεταιανυπόφορη και μαρτύριο, όταν είναι χωρίςνόημα και άλλες θετικέςδραστηριότητες και διεξόδους της ζωής.

Ο προσωπικός- υπαρξιακός χρόνος είναι αυτός που διαθέτει ο άνθρωπος για τη δική του ζωή. Είναι ο υποκειμενικός χρόνος του κάθε ανθρώπου. Εδώ χρειάζεται συνεχή επιφυλακή για να μη σου πάρουν τόσο τα πράγματα όσο και οι άλλοι το χρόνο της ζωής σου και σε κάνουν δικό τους όργανο, όπως συνήθως συμβαίνει. Ο άνθρωπος όπως όλοι γνωρίζουμε διεκδίκησε, πολέμησε και μάτωσε για να κερδίσει ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό του. Αφού τα κατάφερε, τον γέμισε με επί πλέον δουλειά και υποχρεώσεις. Χρησιμοποίησε αυτό το μέγιστο αγαθό που πάντα βρίσκεται σε ανεπάρκεια σαν μέσο, για να κερδίσει περισσότερα υλικά αγαθά.

Η πλεονεξία τον εμπόδισε να δει τις λεπτομέρειες που κάνουν τη ζωή όμορφη. Έτσι μεγάλωσε την ψυχοπνευματική του κόπωση, κόντυνε την ελευθερία του, υποβάθμισε την ποιότητα ζωής. Τον έκανε θηρίο.

Ο προσωπικός χρόνος του καθενός είναι μοναδική στιγμή που δεν γυρίζει πίσω. Αυτή τη μοναδικότητα οφείλουμε, να τιμούμε και να σεβόμαστε, κάνοντας το χρόνο μας φωτεινό, γόνιμο και δημιουργικό, δηλαδή, ανθρώπινο.

Ο προσωπικόςχρόνος είναι αυτός που δίνει νόημα και ουσία στην ζωή, δίνει περιεχόμενο και σε οδηγεί μπροστά, στο αύριο και στην αιωνιότητα. Και τούτο διότι, ο χρόνος μοιάζει με ταινία, που διαρκώς ξετυλίγεται και ξεκινώντας από τη σφαίρα του άπειρου διατρέχει ένα διάστημα, και καταλήγει πάλι στο άπειρο.

Ενώ προσπαθούμε να εντοπίσουμε μια χρονική στιγμή, αυτή από «πριν» γίνεται αμέσως «τώρα» και ευθύς αμέσως μετατρέπεται σε «μετά«. Χθες, σήμερα, αύριο. Παρελθόν – παρόν – μέλλον. Ο χρόνος της ζωής μας τρέχει ασταμάτητα και με ιλιγγιώδη ταχύτητα κυρίως στην σύγχρονη εποχή μας. Το ένα λεπτό διαδέχεται το άλλο χωρίς καν να προλαβαίνουμε, πολλές φορές , τις εικόνες των καθημερινών γεγονότων.

Συνέχεια βομβαρδιζόμαστε από εικόνες και παραστάσεις, από οπτικά και ηχητικά μηνύματα και αφήνουμε προσωπικό μας χρόνο να χάνεται. Πόσες φορές δεν έχουμε πει όλοι μας στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. Να ξαναζήσουμε τη ζωή μας με νέες σκέψεις, με προσοχή, με σύνεση, με σοφία και ωραίες πράξεις που δεν κάναμε τελικά, γιατί αφήσαμε το χρόνο ανεκμετάλλευτο;

Πόσοι από εμάς δεν θα γεμίζαμε τη ζωή μας όχι με εφήμερα πράγματα που φεύγουν και χάνονται, αλλά θα γεμίζαμε τη ζωή μας, τα χρόνια που πέρασαν, αν τα ξαναζούσαμε, με κάτι ωραίο, άφθαρτο και αιώνιο;

Πράγματι ζούμε στην εποχή που η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν προοδεύσει τόσο πολύ, που υπάρχει υπεραφθονία υλικών αγαθών και όμως δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Μας λείπει κάτι. Μας χρειάζεται κάτι. Και αυτό είναι η πνευματικότητα και η συνειδητοποίηση της στιγμής. Ζούμε τη ζωή μας θεωρώντας το μέλλον δεδομένο, ενώ θα έπρεπε να ζούμε την κάθε στιγμή και ,ώρα σαν την τελευταία, όσο τρελό ή μακάβριο και αν μας φαίνεται.

«Γήρας γαρ τίμιον ου το πολυχρόνιον… Δίκαιος, τελειωθείς εν ολίγω, επλήρωσε χρόνους μακρους», μας θυμίζει η Αγία Γραφή στην Π.Διαθήκη. (Σοφίας Σολ.4,7).

«Ο χρόνος είναι χρήμα» ως συνώνυμο του«Χρόνου Φείδου», λέγεται και σήμερα και θέλει να μας τονίσει ότι ο χρόνος είναι υπέρ-πολύτιμος για την βιολογική μας και πνευματική μας εξέλιξη.

Πόσοι δε σπαταλάμε το χρόνο μας σε πολύωρες αργοσχολίες; Γίναμε άσωτοι του χρόνου με ατέλειωτες ώρες μπροστά στην τηλεόραση, τον υπολογιστή, στην καφετέρια, τις βόλτες, τις φλυαρίες και άλλων ανούσιων θεμάτων και εκδηλώσεων.

Παθητικοί θεατές, αφήσαμε τη ζωή μας στα χέρια των άλλων και κινδυνεύουμε να την χάσουμε για πάντα.»Μια μέρα ζωής με νόημα μπορεί να βιωθεί ως αιωνιότητα… Ο χρόνος της ανθρώπινης ζωής είναι τόσο σύντομος, που όποιος τον σπαταλά τον κάνει ακόμα συντομότερο, «έλεγε ο Ντοστογιέφσκι, ο δε απόστολος των εθνών Παύλος, μας βροντοφωνεί πάντα: «Βλέπετε πως ακριβώς περιπατείτε, μη ως άσοφοι αλλά ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν».

«Η απώλεια του χρόνου είναι απώλεια της ζωής μας». Επίσης, «ο φονεύων το χρόνο, φονεύει παρούσα και μέλλουσα ζωή», έλεγε ένας φιλόσοφος.

Σήμερα δυστυχώς φθάσαμε σε σημείο απροχώρητο. Ώρα μηδέν. Αδιέξοδα παντού. Και τούτο, γιατί περιορίσαμε τα ενδιαφέροντά μας μόνο στη γη, στον  εαυτούλη μας, στην καλοπέραση. Κάναμε στη ζωή μας ένα κλειστό κύκλωμα μόνο μιας πάγιας βιολογικής διαδικασίας.

Ξεχάσαμε παντελώς την πνευματική μας υπόσταση.Ξεχάσαμε το ΕΙΝΑΙ ΜΑΣ. Ξεχάσαμε το δεύτερο μισό μας. Ξεχνάμε ότι είμαστε το “κατ’ εικόνα Θεού” με δυνατότητα “το καθ’ ομοίωσιν”. Ξεχνάμε την αθάνατη ψυχή μας. Αυτή που μας οδηγεί πέρα από την βιολογική ζωή και πέρα από το θάνατο, στην αιωνιότητα. Δηλαδή, κοντά στον Δημιουργό Θεό μας. Πιστέψαμε μόνο στις δικές μας δυνάμεις και απογοητευτήκαμε. Ζήσαμε μακριά από το Θεό και χωρίς Θεό.Πιστέψαμε μόνο στις δυνάμεις μας και προδοθήκαμε.

Νέος Χρόνος. Χρόνος επομένως για νέους ορίζοντες. Χρόνος για ουράνιες πηγές. Χρόνος για νέους  επαναπρογραμματισμούς.

Ο παλιός χρόνος έφυγε, χάθηκε για πάντα, ρίχτηκε χωρίς επιστροφή στον ωκεανό του παρελθόντος.  Και παρέσυρε μαζι του, ίσως και ωραίες ευκαιρίες τις οποίες δεν εκμεταλλευτήκαμε. Είναι πραγματικά πολύ μεγάλη η αξία του χρόνου. Το μεγαλύτερο αγαθό του Θεού προς τον άνθρωπο. Αγαθό που, αν το χρησιμοποιήσουμε σωστά, θα αλλάξει η ζωή μας,το είναι μας. Θα ατενίσουμε με αισιοδοξία το μέλλον. Θα κερδίσουμε το αύριο. Αν όμως δεν προσέξουμε και πάλι, θα γίνει ο αδυσώπητος κατήγορός μας.

Την τεράστια  αξία του χρόνου, έρχεται με την θεία ρήση του να επισφραγήσει και ο Μέγας Βασίλειος, λέγοντας:«Χρήματα εάν απολέσωμεν, δυνάμεθα και αύθις αυτά επιλαβέσθαι. Καιρόν δε εάν απολάσωμεν, αλλ΄ευρείν ου δυνάμεθα». Η σπατάλη του χρόνου είναι πραγματικά έγκλημα. Αυτός που σπαταλά τον χρόνο του, δεν έχει γνωρίσει την αξία της ζωής. Είναι άνθρωπος, κενός, επιπόλαιος, ρηχός και αφιλοσόφητος. «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος. Ιδού νυν ημέρα σωτηρίας…» Ο νέος χρόνος είναι μπροστά μας . Είναι  μια ακόμα ευκαιρία για νέες σκέψεις, προγράμματα, σχέδια και αποφάσεις.

Πνευματικό τάφο και «Πνευματική ανισορροπία» έφερε η μονόπλευρη στήριξή μας πάνω στον τεχνικό πολιτισμό και τη μηχανοκρατία. Η μανία της ύλης αντικατέστησε ευγενή ιδανικά του παρελθόντος. Αυτή η υπέρμετρη ανάπτυξη υλικών και οικονομικών αγαθών, οδήγησε στην πολιτιστική και πνευματική κρίση των καιρών μας.

Σήμερα ο πνευματικός μας ορίζοντας της δήθεν πολιτισμένης εποχής μας είναι συννεφιασμένος. Πνευματικές αρχές και αξίες που έθρεψαν τους παλαιότερους σήμερα πολεμούνται. Πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να τις εξαφανίσουν, γιατί τους εμποδίζουν στα σκοτεινά τους σχέδια.

Γεγονός αναμφισβήτητο και πανθομολογούμενο είναι, ότι η υποβάθμιση της πνευματικής μας ζωής στην εποχή που ζούμε, οφείλεται στην απομάκρυνση από τις Ελληνορθόδοξες ρίζες μας. Οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην απουσία του Χριστού από τη ζωή και τις καρδιές μας. Το να επαναπαυόμαστε με τη σκέψη, ότι όλα πηγαίνουν καλά χωρίς Χριστό, αυτό είναι φυγή από την πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα, που ο νέος χρόνος,μας δίνει την ευκαιρία να εμβαθύνουμε στο μυστήριο που λέγεται ανθρώπινη ζωή και να κάνουμε την καινούργια αρχή, να εξιχνιάσουμε το σκοπό για το οποίο ζούμε. Γιατί, το μήκος του δρόμου πάνω στο οποίο τρέχει ο χρόνος και η ζωή μας είναι άγνωστο.

Το σήμερα το έχουμε στα χέρια μας. Δώδεκα μήνες ξεδιπλώνονται μπροστά μας για άλλη μια φορά με 518.400 στιγμές -λεπτά. Αυτό πρέπει να προσέξουμε να μην χάσουμε και πάλι. Όπως οι χρυσοχόοι χρησιμοποιούντα ψήγματα του χρυσού, από το άθροισμα των οποίων δημιουργούν ολόκληρες περιουσίες, έτσι και εμείς χρησιμοποιώντας καλά τις στιγμές του χρόνου μπορούμε να γράψουμε νέες σελίδες στο βιβλίο της ζωής μας στο νέο χρόνο, με έργα αγάπης και αρετής, με έργα ανθρωπιάς και δημιουργίας με πλούσιους πνευματικούς ορίζοντες.

Έτσι η σχέση μας με το χρόνο παίρνει άλλη αξία, έχει άλλο περιεχόμενο και εκφράζεται,ως εσωτερική μας καλλιέργεια και ευαισθησία, από τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσουμε υπαρξιακά και οντολογικά το νόημα του χρόνου. Η σωστή χρήση του χρόνου συμβάλλει όχι μόνο στην κατά Θεό σωτηρία μας, αλλά και στην ψυχοσωματική μας χαλάρωση, την πνευματική μας καλλιέργεια και ολοκλήρωση.

Οι άνθρωποι που νιώθουν βαθύτερα και πλατύτερα το νόημα του χρόνου στη ζωή τους, πάντα είναι διαφορετικοί, υπομονετικοί, χαρούμενοι και αισιόδοξοι, ακόμα και στις ποιό δύσκολες στιγμές του βίου τους.

Γι’ αυτό ας χρησιμοποιήσουμε το νέο χρόνο με μεγαλύτερη σύνεση και με συνέπεια στη ζωή μας. Ας μην τον αφήσουμε ανεκμετάλλευτο. Θα είναι το μεγαλύτερο πλήγμα στην προσωπική μας πορεία ,για να οδηγηθούμε στο λιμάνι της πνευματικής μας χαράς και ευτυχία.

Ας γίνει αυτό το χρόνο, η πνευματική αναγέννηση για τον καθένα μας και ας μπει στη ζωή μας πυξίδα και  οδηγός ,η πηγή της Ζωής, ο ίδιοςο Χριστός που είναι “η ζωηπάροχος και μοναδική δύναμης, ελπίδας, μετάνοιας και ανανέωσης”.

Ας γίνει ,τελικά,ο προτρεπτικός λόγος του Αποστόλου των Εθνών, τρόπος ζωής,«εξαγοραζόμενοι τον καιρόν (καθ’) ότι αι ημέραιπονηραίεισί»(Εφεσ. 5,16) διότι, έτσι ο χρόνος μας δεν θα κυλά στο χάος και το άγνωστο, αλλά με αισιοδοξία και σιγουριά θα μας οδηγεί προς την αιωνιότητα και κοντά στο Θεό. Αμήν.

Εύχομαι για όλους ,μια Ευλογημένη και Δημιουργική χρονιά.

Αθανάσιος Ζέρης

Δάσκαλος-Πρόεδρος

ΚΡΥΦΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Ι.ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

ΜΑΝΔΡΑΣ-ΘΕΡΜΟΥ

Μοιράσου αυτή την ανάρτηση