Η Κοίμηση της Θεοτόκου – Μετάβαση προς την Ζωή
Αυγ14

Η Κοίμηση της Θεοτόκου – Μετάβαση προς την Ζωή

Το Πάσχα του καλοκαιριού Του Καθηγουμένου Της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Αρχιμ. Εφραίμ Κάθε φορά που εορτάζουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου είναι σαν να έχουμε Πάσχα· το Πάσχα του καλοκαιριού. Πάσχα μάς ετοιμάζει η Κυρία Θεοτόκος. Διάβαση ένδοξη «εκ του θανάτου εις την ζωήν». Δεύτερο Πάσχα, άγιο, άμωμο, ζωοποιό για το ανθρώπινο γένος, γιατί πράγματι σήμερα «νενίκηνται της φύσεως οι όροι». «Πώς η πηγή της ζωής πηγαίνει προς την ζωή περνώντας από τον θάνατο!», αναφωνεί ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Ο θάνατος της «ζωαρχικής Μητρός» του Κυρίου υπερβαίνει την έννοια του θανάτου, ώστε δεν ονομάζεται κάν θάνατος, αλλά «κοίμησις» και «θεία μετάστασις» και εκδημία ή ενδημία προς τον Κύριο. Και αν ακόμη λεχθεί θάνατος, όμως είναι θάνατος ζωηφόρος, αφού μεταβιβάζει σε ουράνια και αθάνατη ζωή. Η μετάσταση της Θεοτόκου ως ένα γεγονός αναμφισβήτητο, που διασώθηκε από την ιερά Παράδοση, έχει ενσωματωθεί στην διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και δεν έχει σχέση με τις ευσεβιστικές δοξασίες των Δυτικών περί ασπόρου συλλήψεως και άνευ θανάτου ζωής της Θεοτόκου. Η Παρθένος ήταν εκείνο το ιδιαίτερο δημιούργημα του Θεού που υπερέβη όλους τους ανθρώπους και αγγέλους. Αυτή μόνη από τους ανθρώπους έζησε βίο πανάμωμο, και το ακατάληπτο για όλα τα λογικά όντα, κατέστη Μητέρα του Θεού. Επειδή δεν είχε ποτέ αμαρτήσει, δεν υποχώρησε σε κάποιο φιλήδονο λογισμό δικαίως και δεν έζησε επί της γής με οδύνες της σαρκός, με ασθένειες. Αν και είχε σώμα ζωαρχικό εν τούτοις ως άνθρωπος υπέρχεται στην ασθένεια του θανάτου και πεθαίνει. Χωρίς όμως να χωρισθεί η ψυχή και το σώμα Της από τον Θεό· λύνεται προσωρινά ο σύνδεσμος που τα ενώνει μεταξύ τους, όπως είχε γίνει και με τον Χριστό. Μετά τον θάνατο η ψυχή Της ενώνεται αμέσως με τον Χριστό. Διότι ο Κύριος κατά την ώρα της Κοιμήσεως της Μητέρας Του συνοδευόμενος από τα υπερκόσμια τάγματα των αγγέλων και αγίων παίρνει την ιερά ψυχή Της όχι απλώς στον ουρανό, αλλά «έως αυτού του βασιλικού θρόνου Του, εις τα επουράνια Άγια των Αγίων», όπως αναφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Ενώ το ζωαρχικό και θεοδόχο σώμα της Παναγίας μετά από τρεις ημέρες μετατίθεται στους υπερουρανίους χώρους, άφθαρτο, προς τον Μονογενή και αγαπημένο Υιό Της. Δηλαδή μπορούμε να μιλήσουμε και για εν σώματι ανάσταση της Θεοτόκου. Ανάσταση όμως που δεν ενεργήθηκε από την ίδια, αλλά από τον Υιό και Θεό Της. Η Κοίμηση της Θεοτόκου. Φορητή εικόνα Ι.Μ. Βατοπαιδίου, 15ος αι. Μάρτυρας αυτής της αναστάσεως-μεταστάσεως της Θεοτόκου είναι ο απόστολος Θωμάς, ο οποίος δεν παρευρισκόταν στην οσία ταφή Της, αλλά ερχόμενος καθυστερημένος ως συνήθως, μετά από τρεις ημέρες, και μετά από παράκλησή του ανοίγουν οι υπόλοιποι απόστολοι τον τάφο και δεν βρίσκουν το θεοδόξαστο εκείνο σώμα. Βλέπουν όμως την Θεοτόκο...

Περισσότερα
Η ποιμαντορική εγκύκλιος του Μητροπολίτη κ.κ. Κοσμά
Αυγ14

Η ποιμαντορική εγκύκλιος του Μητροπολίτη κ.κ. Κοσμά

Ο ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΣΜΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ Πρός  τόν ἱερόν κλῆρον, τίς μοναστικές ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ λαό τῆς  καθ’  ἡμᾶς  θεοσώστου Ἱερᾶς  Μητροπόλεως Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί, Μιὰ «ὄασι» εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τὴν ὁποία ζοῦμε σήμερα. Μιὰ «ὄασι» δροσερή καί πνευματικὴ, ἡ ὁποία μέσα στὴ ζέστη τῶν πειρασμῶν τοῦ καλοκαιριοῦ, τὴν πολύβουη ταραχὴ καὶ σύγχυσι τῆς κοινωνίας, δροσίζει, ἀναζωογονεῖ καὶ εἰρηνεύει τὶς ταλαιπωρημένες ψυχές. Ἡ Κοίμησι τῆς Παναγίας μας δὲν ἔχει τίποτα τὸ κοινὸ μὲ ὅσα συμβαίνουν στὴν κοίμησι τῶν ἀνθρώπων. Δὲν ἔχει οὔτε πένθος καὶ δάκρυα, οὔτε κατήφεια καὶ πόνους. Εἶναι ἑορτὴ χαρᾶς, εἶναι πανήγυρις θριάμβου καὶ δόξης. Σκορπίζει ἐλπίδα, δύναμι, παρηγοριά, στήριγμα καὶ βοήθεια σὲ ὅλους μας. Σήμερα, ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ πλησιάζουμε τὴν χαριτόβρυτο εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας, τὴν ἀσπαζώμαστε μὲ εὐλάβεια καὶ υἱικὸ σεβασμὸ καὶ χαίρουμε γιὰ τὴ δόξα τῆς μεγάλης μας Μητέρας. Βλέπουμε στην εἰκόνα, τὸν Κύριο καὶ Θεό μας, τὸν Υἱὸ καὶ Θεὸ τῆς Παναγίας μας, Ἰησοῦ Χριστὸ, νὰ ἔχει στὰ χέρια του τὴν παναγία ψυχή της. Καὶ γνωρίζουμε ὅτι ἡ Κυρία Θεοτόκος, μετὰ τὴν Κοίμησί της καὶ τὸν ἐνταφιασμό της στὴ Γεθσημανῆ, μόνο τρεῖς ἡμέρες ἔμεινε στὸν τάφο, γιατί ἀναστήθηκε ὅπως ὁ Υἱός της καὶ ἐκάθισε ἐκ δεξιῶν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μας «πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ». Ἀξιώθηκε τῆς μοναδικῆς αὐτῆς τιμῆς καὶ δόξης, διότι μόνη αὐτὴ στὸν κόσμο ἀναδείχθηκε Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας ὡς ἀνθρώπου, τὸν ἀνέθρεψε, τὸν κράτησε στὰ χέρια της, τὸν διηκόνησε ὡς ἄνθρωπο. «Μετέστη πρὸς οὐρανόν», ἀλλὰ δὲν «κατέλιπε τὸν κόσμον ἐν τῇ κοιμήσει καὶ τῇ μεταστάσει της». Ἡ Παναγία μας, ὅσο ἔζησε τὴν ταπείνωσι καὶ τὴ σιωπὴ ἀκολουθώντας τὸν Κύριο, τόσο ἔδειξε τὴν παρουσία της καὶ τὴν πρόσφορά της μετὰ τὴν Κοίμησί της. Ὡς μητέρα τῆς Ζωῆς, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς γῆς κάνει αἰσθητὴ τὴν παρουσία της, θαυματουργεῖ, ὁμιλεῖ, κλαίει, δακρύζει, μυροβλύζει, φαίνεται ζωντανή. Ἁπλώνει τὰ ἄχραντα χέρια της πάνω ἀπὸ τὰ πεδία τῶν μαχῶν, μπαίνει στὰ χειρουργεῖα, θεραπεύει ἐπιδημίες καὶ ἀθεράπευτες ἀσθένειες, ταξιδεύει σὲ θάλασσες καὶ στεριές. Δὲν μποροῦμε νὰ κρύψουμε «τὸν βυθὸν τοῦ ἐλέους καὶ τὴν βρύσιν τῶν ἀπείρων θαυμάτων» της. Ἰδιαιτέρως ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες γνωρίσαμε καὶ γνωρίζουμε τὴν Παναγία μας στὴν ἱστορικὴ πορεία τοῦ Ἔθνους μας καὶ στὴν προσωπική μας ζωή. Ἀφ’ ὅτου οἱ Ἕλληνες ἀγκάλιασαν τὴν Πίστι στὸν Υἱὸ καὶ Θεό της, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ, ἔκαναν τὴν Παναγία μας Μητέρα τους, προστασία καὶ ὁδηγήτριά τους. Τὴν κατέστησαν πολιοῦχο στὴ νέα πρωτεύουσα, τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων, τὴν ἀνέδειξαν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τὴν ἔκαναν σύμβολο τοῦ πολιτισμοῦ τους. Ἡ Παναγία μας δὲν ἄφησε ποτὲ τοὺς Ἕλληνες χωρὶς προστασία. Μαζί της οἱ Βυζαντινοὶ πρόγονοί μας ἐπολέμησαν στὶς ἐπάλξεις τῶν τειχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως...

Περισσότερα